I tak nadszedł czas, gdy poznaliśmy już rzekę Odrę - jak z dzikiej rzeki przez stulecia przekształcała się w arterię komunikacyjną - przypomnieć ludzi którzy nauczyli się i uczyli innych jak wykorzystywać naturalne siły przyrody ujarzmione ludzkim trudem i znojem

Siedem lat chudych na Odrze zaczęło się w połowie lat osiemdziesiątych. - Ale te siedem lat trwa już ponad dziesięć, a końca nie widać

Janusz Miszewski jest kapitanem statku „Małgorzata", który pływa w sezonie letnim po rzece No-gat w Malborku.

Trzech ich było – pozostał jeden. Każdy z nich upamiętnił swoją rzekę na swój sposób zupełnie odmienną techniką, ale łączyło ich jedno - ocalić od zapomnienia w formie artystycznej to, co na rzece wtedy widzieli, statki, jakie po nich pływały, porty i przystanie, do których statki te zawijały.

Podstawowym osiągnięciem zorganizowanej w czerwcu we Wrocławiu konferencji naukowej "Rola transportu wodnego śródlądowego w rozwoju regionów zjednoczonej Europy" okazała sie mozliwość utworzenia stowarzyszenia pod nazwą "Partnerstwo dla żeglugi" zrzeszającego niemal wszystkie "żeglugowe" kraje w dorzeczach Łaby, Odry, Renu i Dunaju.

Pod koniec lat pięćdziesiątych tereny Nadodrza dawały około 25% globalnej produkcji przemysłowej kraju, w tym około 20% pochodziło z wysoko uprzemysłowionych województw katowickiego, opolskiego i wrocławskiego.

Warunkiem koniecznym do realizacji usług transportu śródlądowego jest istnienie dróg wodnych jako naturalnych i „sztucznych” magistral transportowych.

Żegluga śródlądowa to jedyna gałąź transportu w kraju, która nie może doczekać się koordynacji działań i właściwej uwagi. Mija kolejny rok pracy związków, stowarzyszeń, armatorów, marynarzy i entuzjastów transportu rzecznego nad upowszechnianiem problematyki poprawy warunków gospodarowania i korzystania z akwenów śródlądowych. I co dalej?

Zapewne nieprzypadkowo w okresie prezydenckiej kampanii wyborczej proPIS-owska "Rzczpospolita" opublikowała artykuł będący krytyką polityki rządzącej partii w sprawie polskich stoczni. Szkoda, że tak ważki problem został całkowicie sprowadzony li tylko do wyrażenia ślepej nienawiści do rządzącej ekipy. Zabrakło rzetelnej analizy polityki stoczniowej całego okresu Wolnej Polski. Stocznie na całym świecie przeżywały w ostatnich latach kryzys (polskie także za rządów PIS) i również wówczas nie zrobiono nic.

Wielka woda powoli opada, wraz z nią opadają emocje, pozostają na polu bitwy ofiary. Opadająca woda odsłania co chwilę przerażający krajobraz. Żywioł niszczył wszystko co napotkał na swojej drodze. Dla tysięcy mieszkańców zalanych miejscowości najbardziej dotkliwe jest to, co stało się z ich domami. W wielu przypadkach ich domy nie nadają się do zamieszkania, pozostało błoto, brud, pozrywany asfalt, połamane bariery, latarnie, - krajobraz przerażający i niewyobrażalny, nad którym pobrzmiewa złowrogo cisza.