Niektórzy twierdzą że jakimż nudnym byłoby życie , nawet w pełni szczęścia gdyby wszystko wokół pozostawało niezmienione. I na całe nieszczęście coraz częściej zasady te stosują burząc i niszcząc to co otrzymali po poprzednich pokoleniach . Dzieło zniszczenia narasta w miejscach nie związanych kulturowo z burzycielami i niczym Aleksander Wielki , który jako pierwszy wódz w historii prowadził wojnę totalną unicestwiał kwitnące miasta i całe narody. Nasza rzeczywistość w latach powojennych na Ziemiach Odzyskanych niewiele odbiegała od metod Aleksandea Wielkiego.

Tekst pochodzi z artykułu opublikowanego w 1999 r. w Zeszytach Odrzańskich. Jest zapisem referatu z konferencji z 1957 r. Nie uwzględnia wstępu mojego autorstwa i jest pozbawiony przypisów

Wśród wielu publikacji pojawiających się w środowiskach zbliżonych do "zielonych" często odsądza sie od czci i wiary pomysły regulowania rzek z zamiarem dostosowania ich do żeglugi nazywając je próbami "zabetonowania" przyrody i podstawową przyczyną powodzi i innych niekorzystnych zjawisk w środowisku. Dzieje się tak dlatego, że raczej nikt z piszących te artykuły nie ma tak naprawdę pojęcia co oznacza regulowanie rzeki.

Z inicjatywy kmdr. Adama Reszki tworzymy słownik slangu środowiskowego, aby ocalić go od zapomnienia.

W profesjonalnej zbiorowości ludzi Wisły od XVI do XX w., zauważyć można bez trudu cechującą ich dumę zawodową oraz przekonanie o osobliwej godności i specjalnym powołaniu potrzebnym do uprawiania zawodu flisaka lub marynarza, będącego wprawdzie w pewnym sensie zawodem zaszczytnym ale i niebezpiecznym.

Jego los związany był ze spółką handlową założoną 27 kwietnia 1848 roku pod nazwą "An­drzej hrabia Zamoyski i Spółka", a konkretne powiązanie z zeglugą miał Główny Zarząd Żeglugi Parowej. W 1871 roku przepro­wadzono farmalną likwidację Spółki. Część ta­baru sprzedano armatorom rosyjskim, pozostałe 3 parawce i 20 gabar zakupił na zasadach publicz­nego przetargu za sumę 55 tysięcy rubli Fajans.

Minęło niedawno 2 lata mojego regularnego pływania po Renie, zrobiłem w tym czasie parę tysięcy zdjęć, postanowiłem częścią z nich podzielić się z Wami w postaci tego subiektywnego fotoreportażu. Długo zastanawiałem się nad kolejnością umieszczenia fotek,
ostatecznie postanowiłem zachować porządek chronologiczny, co prawda sprawia to wrażenie pewnego chaosu ale takie jest nasze lodziarskie życie - dzisiaj tu, jutro tam.

Tekst jest fragmentem artykułu "TŻŚ we Wrocławiu widziane subiektywnie", który zostanie opublikowany w serii Edukacja - Kultura - Społeczeństwo nakładem Uniwersytetu Wrocławskiego i PIN Instytut Śląski w Opolu

Bieżący temat nazwałem przewrotnie "Odgrzewaniem kotletów", bo na pewno taki będzie miał smak dla stałych czytelników, ale dla nowicjuszy może okazać się pożywną porcją wiedzy. Aktualne wydarzenia z kręgów "wodopochodnych" przypominają po wielokroć odgrzewane kotlety – jeszcze smaczne, ale już skutkują zgagą.

Nowoczesny statek rzeczny jest ekologicznie najmniej szkodliwy ze wszystkich środków transportu towarów i żaden inny pojazd o tej samej mocy przewozowej oraz mocy zainwestowanej nie jest w stanie mu dorównać.