Rejs jachtem po Wiśle

Jedynym, niezawodnym, stuprocentowym zwiastunem nadejścia prawdziwej wiosny jest moment stawiania na rzece Odrze we Wrocławiu jazu Psie Pole. W tym przypadku RZGW Wrocław nigdy się nie myli i od chwili postawienia jazu wiosna w Europie jest tak pewna jak amen w pacierzu.

W "Europie Śródlądowej" być może nikomu nie trzeba pokazywać takich obrazków, ale w naszej polskiej, rzecznej rzeczywistości konieczne jest uzmysłowienie decydentom potencjału jakim dysponuje żegluga śródlądowa.

Niszczenie infrastruktury żeglugowej to niszczenie samej żeglugi i już temu chyba nie zaradzimy.

Prezentacja wysiłku minionych pokoleń w tworzeniu dzisiejszego Portu Miejskiego we Wrocławiu - zagrożonego bezmyślną likwidacją.

Rejs roku 2008 - styczeń, transport ponadgabarytowego ładunku ze Szczecina do Konina.

Postanowiliśmy razem z Martą , że urlop w 2007 r. spędzimy na wyspie Rügen.
Jest to wymarzone miejsce dla żeglarzy, motorowodniaków, turystów rowerowych i wszystkich którzy kochają wodę, ciszę i naturalną przyrodę.

Świadomie piszę ten tekst w okresie poświątecznym. Powodem tego jest specyfika zawodu, który sprawił że nie zawsze można było zaplanować spędzenie tego magicznego dnia tak , jakby się chciało, czyli w rodzinnym gronie. Często rodzinne grono zastępowali koledzy z załogi, a wigilijny stół był w kajucie statkowej. Nie zawsze był to dzień miły i miła była atmosfera.

Podczas przeglądania starych fotografii doszłem do wniosku, że cóż nam po fotografiach, które leżą gdzieś w albumach głęboko schowanych i oglądanych raz na kilka lat. Stąd narodził się nie nowy zresztą pomysł stworzenia swoistej galerii, która byłaby przypisana tylko jednej osobie lub jednemu tematowi, związanemu wyłącznie ze środowiskiem wodniackim.

Jesień sprzyja różnego rodzaju przemyśleniom. Poddając się nastrojowi tej pory roku, niejednokrotnie popadamy w nostalgię. Wybierając się na spacer nad wrocławski Kanał Miejski nie przypuszczałem do czego jest zdolna natura. To co zobaczyłem wyglądało jakby olbrzymi bilboard zakrył szarzyznę i dewastację Kanału Miejskiego. Wspaniałe obrazy zmieniały się w zależności od koloru liści, padających cieni i ukształtowania terenu. Co krok ukazywał się inny odcień czerwieni, brązu i żółci. Całkowicie zniknęła szarość i dzikość ulegającego dewastacji kanału. A dla czego wybrałem akurat to miejsce ? Ano dlatego, gdyż jednym z projektów zbliżania miasta do rzeki jest chęć zasypania go. Wiadomość ta przeszła moje najśmielsze wyobrażenia o ludzkiej głupocie.