Dokument: 1959, 19 luty, Wrocław, Problemy zagospodarowania Odry, referat wygłoszony przez inż. Zbigniewa Kuszewskiego. na posiedzeniu plenarnym Komisji Zagospodarowania Odry Towarzystwa Rozwoju Ziem Zachodnich

Kanał Men-Dunaj, czyli w skrócie MDK, został zbudowany w latach 1960-1992.
Ma 171 km długości i łączy Men w Bambergu z Dunajem koło Kelheim. Z reguły ma przekrój trapezowy o szerokości 55 m na lustrze wody, 31 m na dnie i głębokości 4 m. Śluzy mają wymiary 190,00 x 12,00 m.

Artykuł jest dość przewrotną metaforą złożoności relacji rzeki i jej gospodarza we współczesnym świecie i piękno kipiącego kociołka i unoszącej się z niego roziskrzonej pary wraz z paletą zapachów które wymownie wskazują na jego zawartość.

Z perspektywy czasu i przemian ustrojowych wyraźnie widać zacieranie się we wszystkich krajowych mediach tematu żeglugi śródlądowej. Szczególnie widoczne jest to zjawisko na polu wydawniczym i gołym okiem widać dziś w księgarniach całkowity brak opracowań z dziedziny jaka jest transport śródlądowy w formie najbardziej dostępnej dla przeciętnego Polaka czyli to beletrystyki czy też różnorakich form albumowych.

Gliwicki port zawsze fascynował mnie wielką otwartą przestrzenią basenów portowych i ciągle niezachwianym rytmem pracy. Tu rzadko kiedy była okazja dłuższego postoju w oczekiwaniu na za lub wyładunek. Tu przypływało się z konkretnym przeznaczeniem – szybko wyładować, szybko załadować i błyskawicznie wypłynąć w rejs powrotny.

Piękne, silne, majestatyczne parowe holowniki rodem z Holandii. Skąd się u nas wzięły?

W 1896 r. gdańsko-hamburski armator Johannes Ick zamówił w stoczni J.W. Klawittera w Gdańsku, specjalizującej się głównie w budowie statków śródlądowych i przybrzeżnych holownik bocznokołowy o napędzie parowym przeznaczony na rzekę Wisłę.

Z książki Jakuba Kazimierza "Ziemiańska generalna oekonomika" Kraków 1744., na str. 170-175 znajduje się ciekawy rozdział "Spust do Gdańska czyli Flis".

Po zakończeniu działań wojennych w 1945 r. stan żeglugi śródlądowej przedstawiał
się katastrofalnie. Zrujnowane budowle wodne, zablokowany przez wraki statków i mostów
szlak żeglowny, zdewastowane stocznie, zatopiony lub ciężko uszkodzony tabor przewozowy
i techniczny wymagały rozpoczęcia odbudowy od podstaw śródlądowego transportu
wodnego.

Jako uzupełnienie ciekawych publikacji Panów Janusza Fąfary, Mirka Rajskiego i Zbyszka Siedlarza związanych z „Trójkątem Trzech Cesarzy”, zamieszczam opracowanie o galarach i krypach, tradycyjnych statkach drewnianych budowanych metodą szkutniczą, wykorzystywanych głównie do spławu węgla z kopalni położonych nad Przemszą do miejscowości nad Środkową Wisłą aż do Puław. Liczne egzemplarze statków tego typu często można było spotkać na Wiśle do r. 1960. Później widywało się je tylko jako przewozy międzybrzegowe, a po roku 1990 zanikły całkowicie