Dzisiejsza sytuacja sprawia, że sprawy gospodarki wodnej stają w szczególnie jaskrawym świetle. Już teraz można powiedzieć, że za środki, które będziemy musieli wydatkować na pokrycie strat wynikających z wciąż jeszcze trwającej powodzi, można byłoby wybudować przynajmniej 3 pełnowymiarowe stopnie Kaskady Dolnej Wisły, chociaż w przypadku zachowania dotychczasowych zasad wynagradzania za produkcję zielonej energii ten projekt wymaga niewielkiego wsparcia, a nawet mógłby być realizowany siłami energetyki.

Gdyby środki wydatkowane na pokrycie szkód powodziowych w okresie ostatniego dwudziestolecia systematycznie inwestować w obszarach najbardziej zagrożonych wspólnie ze środkami inwestorów energetycznych, najprawdopodobniej mielibyśmy do czynienia z zaawansowanym stanem budowy kaskady Sanu, Wisłoki, kolejnym dużym stopniem kaskady Dunajca.

Znacznie większe środki można byłoby wydatkować na dokończenie zbiornika w Świnnej Porębie, czy zaawansowanie Zbiornika Raciborskiego, w przypadku których elektrownia wodna stanowi niewielki element inwestycji, choć niewątpliwie obciążą jej budżet.

Zagrożenie powodziowe byłoby nieporównanie mniejsze, a efekty pozytywnego działania odczuwałyby kolejne pokolenia również w okresach niedoboru opadów. Nasz kraj cierpi przecież zarówno z powodu nieregularnych, lecz coraz częstszych wezbrań powodziowych, jak i z powodu chronicznego deficytu wody na dużych obszarach.

Zdajemy sobie sprawę z przyczyn trwającego od 40 lat zastoju w budowie dużych klasycznych elektrowni wodnych oraz wolnego tempa budowy stopni wodnych i zbiorników dla potrzeb gospodarki wodnej. O ile w latach 80-tych Przez ostatnie 20 lat rozwój energetyki wodnej w naszym kraju skutecznie blokują tzw. środowiska proekologiczne. Używamy określenia "tak zwane", gdyż ich działanie ma często charakter wybiórczy, szkodzący celom globalnym nawet w zakresie samego środowiska naturalnego człowieka. Z reguły ignorowany jest fakt, że dzięki postępom inżynierii środowiska i ekologii, rozumianej jako nauka, możliwe jest spełnienie większości ich postulatów, a liczne obiekty hydroenergetyczne przyczyniły się nie tylko do całkowitej kompensacji szkód wywołanych powstaniem tych obiektów, ale także do wzrostu wartości otoczenia przyrodniczego, czego nie można powiedzieć o żadnych innych obiektach energetycznych.

Poza obszarem zainteresowania ww. środowisk znajduje się często poziom wód gruntowych i takie cele społeczne, jak jakość życia ludzi na obszarach zagrożonych powodzią. Oszczędne gospodarowanie zasobami nieodnawialnymi i redukcja emisji CO2 stanowią zwykle cele drugorzędne.

Nie jest naszym zamiarem kierowanie zarzutów pod adresem ludzi często głęboko przekonanych o słuszności ich racji. Wierzymy, że do wyjątków należą osoby działające w ich środowisku z innych pobudek. Co więcej, zależy nam na rzeczowym dialogu ze specjalistami z zakresu ochrony środowiska.

W świetle obecnej sytuacji wzywamy do odwrotu od dotychczasowej polityki wstrzymywania rozwoju energetyki wodnej i przejścia do działań pozytywnych:

- porzucenia postulatu zachowania Wisły jako "jedynej dużej dzikiej rzeki w Europie" i wzmożenia działań na rzecz jej zagospodarowania w sposób przyjazny człowiekowi oraz jego środowisku naturalnemu,
- wzmożenia innych działań na rzecz szeroko rozumianej gospodarki wodnej (w tym budowy stopni piętrzących i zbiorników retencyjnych),
- ochrony nieodnawialnych źródeł energii i przeciwdziałania efektowi cieplarnianemu poprzez promocje bezemisyjnych technologii energetycznych2,
- ograniczenia energochłonności gospodarki i transportu (również poprzez odbudowę śródlądowych szlaków żeglugowych).

otrzymuja:
1. Adresat
2. Pan Donald Tusk, Prezes Rady Ministrów, Kancelaria Prezesa Rady Ministrów
3. Pan Bronisław Komorowski, P.O. Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, Kancelaria Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej
4. Sejm Rzeczypospolitej Polskiej. Komisja Gospodarki
5. Sejm Rzeczypospolitej Polskiej. Komisja Infrastruktury
6. Sejm Rzeczypospolitej Polskiej. Komisja Ochrony Srodowiska, Zasobów Naturalnych i Lesnictwa
7. Sejm Rzeczypospolitej Polskiej. Komisja Samorzadu Terytorialnego i Polityki Regionalnej
8. Sejm Rzeczypospolitej Polskiej. Komisja Skarbu Panstwa
9. Pan dr inż. Henryk Majchrzak, Dyrektor Departamentu Energetyki w Ministerstwie Gospodarki
10. Pan Łukasz Tomaszewski, Ministerstwo Gospodarki, Departament Energetyki
11. Pan Piotr Wisniewski, Prezes Polskiej Izby Gospodarczej Energii Odnawialnych
12. Pan Kuba Puchowski, Prezes Towarzystwa Rozwoju Małych Elektrowni Wodnych
13. Pan Krzysztof Konaszewski Prezes Zarzadu Stowarzyszenia Energii Odnawialnej


Pobierz całość (114 k: