Historia tej stoczni jest długa, jak długi jest jej żywot. Zlokalizowana w Chełmnie na lewym brzegu Wisły w km. 807, w okresie międzywojennym stanowiła zaplecze techniczne dla Zarządu Dróg Wodnych, podczas wojny dla Wasserstraßenbauamtu, po wojnie kolejno dla Państwowego Zarządu Wodnego, Rejonu Dróg Wodnych i Okręgowego Zarządu Wodnego.

Po nieszczęsnym rozwiązaniu Centralnego Urzędu Gospodarki Wodnej stocznię tę przejęła Żegluga Bydgoska. W przełomowym roku 2009 remontowa stocznia rzeczna w Chełmnie wobec braku zleceń wykonawczych stanęła na krawędzi upadłości. Aby uchronić stocznię i miejsca pracy dla wysoce profesjonalnej załogi, Prezes Żeglugi Bydgoskiej S.A. z Grupy Kapitałowej Odratrans S.A. pan Henryk Łepek podjął szlachetną decyzję oddania jej w odpowiednie ręce przez sprzedaż w drodze przetargu, z warunkiem kontynuowania tradycyjnej funkcji tego obiektu z zachowaniem dotychczasowych stanowisk pracy.

W dniu 27 marca br. w godzinach południowych przetarg wygrał przyjmując stawiane mu warunki Wiceprezes Związku Polskich Armatorów Śródlądowych i znany szef firmy armatorskiej „Wir-Bud” z Bydgoszczy-Fordonu, nasz kolega kpt.ż.ś. Witold Łożewski. Stocznią będzie zawiadywać firma-córka „Wisła-Flis” Beata Łożewska. Pani Beata jest córką Witolda, osobą wychowaną na wodzie i wysoce obeznaną z żeglarską profesją.

Zakusy na kupno stoczni wraz z otaczającym ją terenem, mieli przedsiębiorczy budowniczowie luksusowych osiedli mieszkaniowych. Dzięki powyższej transakcji będącej swego rodzaju amnestią, wyrok śmierci dla chełmińskiej stoczni został uchylony.

Stocznia w Chełmnie dysponując wysoce profesjonalną brygadą spawaczy z wieloletnią praktyką, będzie się nadal specjalizować w wymianie poszycia. Jest ona wyposażona w pełni sprawny slip z dobrymi wózkami i warsztat naprawczy z archaicznym co prawda ale dobrze funkcjonującym parkiem maszynowym. Niektóre świetnie pracujące obrabiarki polskiej produkcji sprzed r. 1939 stanowią unikatowe zabytki techniki. Nowi właściciele przewidują poszerzenie możliwości remontowych stoczni przez rozbudowę warsztatu naprawy urządzeń sterowych, wałów napędowych i pędników, jak również wind kotwicznych i innych nawigacyjnych urządzeń pokładowych. Zmodernizowana ma też zostać technika wymiany blach poszycia. Ogółem przewiduje się w wersji wstępnej zatrudnienie około 30 osób.

Korzystanie z usług tej stoczni będą mieli zapewnione wszyscy potrzebujący jej pomocy. Mile widziani będą klienci zarówno z firm państwowych jak i prywatnych. Przewiduje się też pomoc dla jachtsmenów i ich łodzi turystycznych.

Oglądając zabytkowe już obrabiarki warsztatowe, nowi właściciele postanowili gromadzić na pojemnej posesji stoczniowej zabytkowe kadłuby lub ich elementy sprzed półwiecza, jak również stare windy, kotwice i silniki spalinowe, bo o maszynach parowych nie ma co już marzyć. Gotowi są odkupić lub przyjąć jako darowiznę poniewierające się gdzieś różne nie potrzebne już starocie. Stąd ich apel do wszystkich osób, które chciałyby przyczynić się do powstania zalążka muzeum techniki rzecznej o ewentualne oferty kupna takich przedmiotów. Planują też złożenie szkutnikom z Basonii km 312 oferty wybudowania drewnianej krypy metodą szkutniczą, jak również bużnym szkutnikom spod Wyszkowa klasycznego bata.

Pewnym mankamentem tej stoczni jest brak wody spożywczej, w związku z czym wychodzące z remontu statki w celu zabunkrowania wody pitnej będą zmuszone udać się do jedynego na Wiśle Pomorskiej punktu czerpania wody w firmie „Wir-Bud” w Fordonie km 775. Dysponując chwilowo wyłącznie wodą przemysłową, wodę pitną dla załogi stoczniowej będzie się dowozić z miasta.

Tą drogą pozwolę sobie złożyć gratulacje mojemu Przyjacielowi Witkowi Łożewskiemu z racji udanej transakcji kupna stoczni, wraz z życzeniami pomyślnego rozwoju firmy dla przemiłej Pani Beaty Łożewskiej.