Odszedł kolejny "Filar wielkiego TŻŚ".
W latach 70-tych znany był jako inż. "Muł" posiadacz najlepszego na świecie jak to sam mawiał samochodu osobowego P-70 "Peciuchna".
Należał do grona najbardziej lubianych Nauczycieli naszej Szkoły.
Jego lekcje stały się kultowymi w opowieściach całych pokoleń Wilków Rzecznych.Po wysłuchaniu odpowiedzi na fachowe pytania z mechaniki technicznej Pan Profesor poprosił o nazwiska :
"- ty się nazywasz ile ?" pytał Pan inż.
"- 23 Panie inżynierze - odpowiadałem
"- a wy oba dwa ?" - pytał następnych kolegów
" 6 i 18" - padała kolejna odpowiedź
I wtedy Pan inż. Maj wystawiał oceny :
" - 23 ma u mnie trzy, a 6 i 18 oba dwa po dwa.
Tak obdarowani i tak wiedzieliśmy, że na koniec roku wszyscy oba dwa bądą mieli po cztery.
Zostaniesz na zawsze "naszo" Panie inż. kultową postacią tej wspaniałej marynarskiej Szkoły.
Cześć Jego pamięci i pokój nauczycielskiej duszy.
Rodzinie zmarłego Profesora składam najszczersze kondolencje.

Józef Węgrzyn - nr 23 z dziennika klasowego

Pamiętam dobrze pana inz.Maj.W sumie był to dobry człowiek.Mnie utkwiło w pamięci pytanie Pana profesora " kto mi powi co je wał i dlaczego ma u mnie pińć ?" Cała klasa milczy,profesor czeka i czeka aż w końcu mówi cała klasa ma dwa. "Wał je rdza bo niesmarowany".
Niech odpoczywa w spokoju.

Witam,
To naprawde smutna wiadomosc. Inz. Maj byl moim (naszym) wychowawca klasa 1d rok 1972.
"Oddal" nas w rece pani Maszkiewicz w 3 klasie. Bylismy chyba zbyt rozbrykani dla niego .
Krzysztof na pytanie "co je wal" byla tez odpowiedz " wal je bryla".
Pana Maja definicaj rury (dziura obita blacha) smieszy do dzisiaj i moi koledzy w biuzr ezajmujacy sie rurami takiej tez definicji uzywaja.

Zal ogromnmy toc to legenda szkoly i jego "a co nam Panie Siuta o tym powie" bylo jednym z uubionych powiedzen.

Zadania z mechaniki - kto potrafil je zrozumiec chyba tylko autor ksiazki Pan Siuta i oczywiscie "Mul" inz Maj.

Kondolencje szczere rodzinie i chwila zattrzymania sie by w przeszlosc spojrzec....

Pozdrawiam

Roman Marut

Smutna wiadomość!Odchodzi historia.Znaczy to,że czas upływa nieubłagalnie.
Do powiedzeń profesora Maja należy dodać "perełki":
"Ano wyjaśnij mi jeżeli chodzi po suficie" /chodzi oczywiście o spawanie sufitowe/ albo "ja tam nie jestem tobie wróg,ale choćnoś tu".Znaczy,że profesor prosi ucznia do siebie.
Jestem absolwentem z 1972 roku.I przez całe pięć lat wychowawcą był prfesor Maj.Nazywano naszą klasę /zwłaszcza profesor Toporowicz/ "wojskiem Majowym".Takii żąrt..Znosiliśmy to dzielnie.Nawet nie przypuszczałem,że zrobi mi się tak ogromnie żal po odejściu na "wieczną wachtę"naszego "dzindziniera'.Widać,że dopiero z pespektywy lat doceniamy koloryt tej nietuzinkowej postaci.Odszedł od nas dobry człowiek nie rozpieszczany przez los z pod Sanoka.
Cześć jego pamięci

Z natury nie jestem płaczliwy ale gdy dowiedziałem się o śmierci inż. Maja,daję słowo,aż usiadłem tyłem do żony,żeby nie widziała jak wycieram kciukiem łzy. Wiem,że był człowiekiem już starszym i przecież my wszyscy kiedyś...mimo wszystko zrobiło mi się niezmiernie smutno.
Panowie Cieśla, Bąk, Wietchy, Graczyk, Waszczyński, Szwarc, ,,Bobek" Piasecki czy Panie Piasecka i Węgrzyńska odeszli przed nim. Straszne.....
Inżynier Maj. Doskonale pamiętam jak bardzo zależało mu na tym, żeby zwracając się do niego używać zwrotu per panie inżynierze. Ciągle nam o tym przypominał a my złośliwie mówiliśmy do niego ,,panie profesorze". Kręcił wtedy głową i mówił : ,,jeśli czegoś któś czegoś nie rozumi to przyjdźcie i spytajcie, panie inżynierze nic nie rozumię,on nic nie rozumi, na przykład dlaczego w wykresie żelazo - wyłgiel występuje ledeburyt i austenit". Podchodził do tablicy i dosłownie rzucał się na nią z kredą w ręce . W dwie minuty rysował ten wykres. Uwielbiał go rysować i robił to przy każdej okazji.
Często się spóźniał na pierwszą lekcję,zawsze więc nas pytał czy ktoś się o niego nie pytał?A, że widocznie i prawie namacalnie drżał przed dyrekcją, mówiliśmy za każdym razem, że pytał się o niego dyrektor. Otwierał drzwi do swego gabinetu, kazał nam wchodzić a sam biegł do dyrektora wyjaśnić mu dlaczego się spóźnił.Gdy wracał do klasy mówlił do nas z chmurną miną ,,nic nie wiedział o moim spóźnieniu".
Nigdy też nie mówił ,,przerysujcie to z tablicy" albo ,,narysujcie" zawsze ,,namalujcie".A, że ciągle ścierał z tablicy kredę dłonią zamiast gąbką miał ją zawsze umazaną. I kiedy mówił : ,,namalujcie to sobie a ja zaraz przyjdę", po jego powrocie wiedzieliśmy, że był w toalecie bo cały rozporek miał biały od kredy.
Cudownie, uparcie i konsekwentnie przez trzy lata przekręcał nazwiska czytając listę obecności w dzienniku. I tak Borysiuk był zawsze Boryczką,
- Lenarczyk to miał być Lemańczyk,
- Kęśkiewicz to Kęskiewicz,
- Wyłgrzyński to Węgrzyn.
Śmialiśmy się i między sobą tak właśnie ich nazywaliśmy. Lenarczyk i Wyłgrzyński.
Pan profesor....pan inżynier Maj. Nigdy nie zrobił nikomu krzywdy. Sam miałem u niego dwóję z Mechanizmów Pomocniczych za pierwszy okres w trzeciej klasie. Nic nie rozumiałem z tego co mówił. Ani wtedy jak ,,rzucał Most Grunwaldzki na oś", ani wtedy jak przepisywał z książki Siuty przykładowe zadanie na tablicę. I nie dlatego, że wykładał niejasno, tylko dlatego, że byłem absolutnym ,,trąbocytem" z tego przedmiotu. Przecież doskonale o tym wiedział. Na koniec roku miałem ,,małą trójkę" (nigdy nie stawiał innych ocen, to nie była dwójka czy czwórka tylko mała dwójka i mała czwórka).
Powtórzę, nigdy nie zrobił nikomu krzywdy. To był po prostu dobry człowiek i takim pozostanie w mojej pamięci.
Stanisław Szczepański Vd 1975.