Ludzie „wodni” na ten dzień szykowali swoje łodzie, a każda z nich musiała mieć obowiązkowo wizerunek świętej Barbary, żeby „żaden majtek bez Barbarki się na wodę nie puścił”. Mikołaj Rej pisze: „Już się marynarz ze świętą Barbarką puści na srogości morskie, chociaj wie, że ich tam ustawicznie wiele tonie.” (Zwierciadło, 1568). Łukasz Gołębiowski zanotuje ku pamięci: „W Kościele Panny Marii na Nowym Mieście w Warszawie w dzień 4 grudnia bywa nabożeństwo rybaków. W dawnym kalendarzyku saskim jest napisane, że kiedy August II w Polszcze panował, rybacy na świętą Barbarę w kościele pomienionym z całymi rodzinami i czeladzią zwykli na rannym i wieczornym znajdować się nabożeństwie; po którym rozdają ubogim ryby jako jałmużnę. Nie wiadomo kiedy ten zwyczaj ustał.”

Do czasów dzisiejszych św. Barbara otoczona jest kultem wśród rybaków morskich. W Łebie wypływający na połów modlą się przed obrazem św. Barbary. W miejscowości Gać panuje przekonanie, że kto przed wyjściem w morze pomodli się do św. Barbary wróci szczęśliwie. Czcili ją jeszcze po II wojnie światowej Słowińcy z Kluk.

Ci, którzy na statkach płynęli po morzu, uprawiając handel na wielkich wodach, widzieli dzieła Pana i cuda jego na głębinach. Rzekł, i zerwała się burza, która spiętrzyła fale, wznosili się aż do nieba, zapadali się w głębiny; dusza ich truchlała w niebezpieczeństwie. Zataczali się i chwiali jak pijani, a cała ich mądrość obróciła się wniwecz. Wołali do Pana w swej niedoli, a On wybawił ich z utrapienia. Uciszył burzę, i uspokoiły się fale morskie. Wtedy radowali się, że się uspokoiły, i zawiódł ich do upragnionej przystani. Niechaj wysławiają Pana za łaskę jego i za cuda jego dla synów ludzkich! Niechaj go wysławiają w zgromadzeniu ludu, i niechaj go chwalą w radzie starszych! [Ps 107,23-32].

Na obchody święta św. Barbary przybyli goście z Wyszogrodu i innych miejscowości związanych z Wisłą. Przedstawiciele licznych stowarzyszeń regionalnych, miłośnicy i pasjonaci rzeki, wodniackie rodziny. Fotogaleria: www.facebook.com.