Zbudowana w pierwszej połowie XIX wieku, po ostatniej wojnie zapomniana i nikomu niepotrzebna, przetrwała, przykryta warstwą ziemi. Można by się cieszyć z jej odsłonięcia gdyby celem tego działania było... przywrócenie do pierwotnej świetności, zachowanie i wyeksponowanie, jako zabytku budownictwa hydrotechnicznego. Jej los jest przesądzony i zapewne wkrótce przestanie istnieć w tej formie i tym miejscu. Podzieli los wielu innych obiektów przemysłowych Górnego Śląska, które w imię „wyższych celów” bądź przez zwykłe zaniedbanie przestaną istnieć.

Jest jedną z trzech śluz, spośród, osiemnastu jakie były, która zachowała się w tak dobrym stanie. Na pierwszy rzut oka odróżnia się od innych sposobem budowy, zastosowanych materiałów budowlanych i szczegółami technicznymi. Można powiedzieć, że jest inna od tych istniejących (jak długo jeszcze?) w Koźlu i Kłodnicy.

Nietrudno sobie wyobrazić jak prezentować by się mogła po renowacji i jakiej klasy zabytek by stanowiła. Wszyscy wiedzieli, że ona tam jest, ale kogo to obchodziło. Jeden zabytek mniej, jeden więcej. Zniknęło bezpowrotnie setki. Brak sto pierwszego nie robi różnicy.

Cały, bogato ilustrowany artykuł autorstwa Janusza Niemczuka o tej śluzie: przeczytajcie koniecznie!

Może miejski i wojewódzki konserwator zabytków poinformują, co dalej. Czy coś zostanie zachowane czy już tylko koparka i spychacz? Jako środowisko musimy ostro zaprotestować przeciw jej zniszczeniu. Trasę średnicową mozna poprowadzić niską estakadą a zrekonstruowany zabytek zostawić pod nią i udostępnić pokoleniom do zwiedzania.