Po raz pierwszy o zbiorniku przeciwpowodziowym w Raciborzu usłyszano w związku z katastrofalną powodzią na Odrze w roku 1880. Dwa lata później opracowano pierwszą w historii koncepcję zbudowania zbiornika retencyjnego jako jednego z najważniejszych w systemie ochrony dorzecza Odry przed powodzią i alimentacji rzeki w okresach niżówek aby umożliwić żeglugę śródlądową na regulowanej i kanalizowanej właśnie Odrze.

Po Drugiej Wojnie Światowej i zmianie przebiegu granic opracowano jeszcze kilka rozwiązań dla Zbiornika Racibórz a najpełniejszą koncepcję, wykorzystującą naturalne uwarunkowania topograficzne terenu w okolicy Raciborza opracowano w roku 1962. Ze względu na wysokie koszty osiągnięcia docelowej pojemności i trudności z uzgodnieniem wysokości piętrzenia ze stroną czechosłowacką realizowania inwestycji nie podjęto.

Opracowano więc w latach siedemdziesiątych kolejne, „oszczędniejsze” rozwiązanie zakładające, że połączy się wznoszenie zbiornika z eksploatacją kruszywa z obszaru przyszłej czaszy, co pozwoliłoby na stopniowe powiększanie jego pojemności. Zaplanowano więc podział zbiornika na dwa elementy: Zbiornik Racibórz Górny i Dolny oraz przyjęto, że będzie on stanowił część drogi wodnej śródlądowej w klasie odpowiadającej parametrom projektowanego korytarza wodnego Odra – Dunaj. Ostateczną wersję takiej koncepcji przyjęto na początku lat 80 ubiegłego wieku.

Realizację rozpoczęto w roku 1989 od wznoszenia Poldera Buków. Choć prac nad głównym zbiornikiem nie rozpoczęto wcale – zmieniono jego przeznaczenie: ze zbiornika wielofunkcyjnego - zakładającego ochronę przed powodzią, poprawę warunków żeglugowych w okresach niskich stanów, wykorzystania piętrzenia do wytwarzania białej energii oraz turystycznego i rekreacyjnego wykorzystania akwenu – stał się suchym polderem z wyłączną funkcją obniżenia fali powodziowej oraz ewentualnym przekształceniem go w zbiornik wielofunkcyjny po 40-50 latach, czyli po zakończeniu eksploatacji złóż kruszyw w jego czaszy.

Pomimo tak wyraźnego akcentowania funkcji przeciwpowodziowej oraz katastrofalnej powodzi w roku 1997 (i jaszcze kilku w latach następnych) – do dnia dzisiejszego nie rozpoczęto budowy zbiornika głównego natomiast wydano mnóstwo środków pochodzących z kredytów. Czytaj całość artykułu: radakapitanow.pl