W roku 1759 wyszedł ze Lwowa projekt połączenia Morza Czarnego z Bałtykiem przez wybudowanie kanału między Dniestrem a Bugiem. Pierwszy projekt połączenia został uchwalony przez Sejm Polski w roku 1767 (kanał na liniach Dniestru, Bugu, Sanu), ale nie został zrealizowany. Po pierwszym rozbiorze Polski, w roku 1772, Rząd Austriacki podjął tę myśl. Przeprowadzano badania i analizy aby uregulować i uspławnić Dniestr.

Wydział Krajowy zwrócił uwagę Sejmu na poruszoną wnioskami posłów Jana hr. Stadnickiego (1880 r.) i Tadeusza Rutowskiego (1893 r.) sprawę budowy dróg wodnych. Izba posłów Rady Państwa uchwaliła rezolucję do Rządu w sprawie budowy kanałów żeglownych łączących Dunaj z Odrą, ewentualnie z Łabą i Wisłą.

Sejm, który Uchwałą z dnia 13 lutego 1894 r. przyjął do wiadomości sprawozdanie Wydziału Krajowego z dnia 12.01.1894 r. z rezultatów osiągniętych przy wykonanych publicznych robotach melioracyjnych, zatwierdził proponowany program regulacji wód: co do rzek granicznych i rozszerzenia opieki państwa na dalsze przestrzenie rzek spławnych, co do regulacji rzek karpackich, co do publicznych przedsiębiorstw melioracyjnych i przyjął rezolucję w sprawie budowy kanałów spławnych Odra–Wisła–San–Dniestr. Rząd austriacki uwzględnił w większości powyższy program, przy energicznym poparciu postulatów przez Koło Polskie w Wiedniu, jednak w realizowaniu ich była długoletnia zwłoka.

Historię tego niezwykle interesującego projektu opisał obecny dyrektor RZGW Kraków Wojciech Bosak i wyraził zgodę na opublikowanie opracowania na naszych łamach. Artykuł pod tytułem "Droga Wodna Bałtyk – Morze Czarne (Wisła–San–Dniestr–Prut–Dunaj)" możemy więc przeczytać w całości klikając w ten link: articles.php?article_id=498