W niedzielę świąteczną, 25 grudnia 2011 w zacnym wieku 97 lat zmarł Michał Sumiński. Jak wiele milionów Polaków poznałem Go przez telewizyjny „Zwierzyniec”. Ale przypominam Szanownym Kolegom, że był jachtowym kapitanem morskim – i to nie byle jakim. Gdy wielu myślało o ucieczce z Polski po 1 września 1939 roku – on postanowił wrócić ze Szwecji, z rejsu po Bałtyku, do ogarniętych wojną Gdańska i Gdyni.
Od sierpnia 1946 do 1949 roku w Zarządzie Głównym Ligi Morskiej w Warszawie pełnił funkcję Głównego Inspektora Wychowania Morskiego. Posiadając stopień jachtowego kapitana morskiego, od 1947 roku przez kilka lat był kapitanem żaglowca Ligi Morskiej "Generał Zaruski". Od 1949 do 1950 był głównym inspektorem wyszkolenia morskiego w Komendzie Głównej Powszechnej Organizacji „Służba Polsce”.W niedzielę świąteczną, 25 grudnia 2011 w zacnym wieku 97 lat zmarł Michał Sumiński. Jak wiele milionów Polaków poznałem Go przez telewizyjny „Zwierzyniec”. Cóż – w latach pięćdziesiątych, gdy kilka książek o żeglarstwie napisał, ja dopiero rodziłem się...
Ale przypominam Szanownym Kolegom, że był jachtowym kapitanem morskim – i to nie byle jakim. Gdy wielu myślało o ucieczce z Polski po 1 września 1939 roku – on postanowił wrócić ze Szwecji, z rejsu po Bałtyku, do ogarniętych wojną Gdańska i Gdyni.
Wojenny życiorys „banalny” – udział w konspiracji z bronią w ręku, Pawiak, obozy śmierci Auschwitz i Mauthausen-Husen. Wyzwolony przez Amerykanów – znowu postanowił wrócić do Polski.
Od sierpnia 1946 do 1949 roku w Zarządzie Głównym Ligi Morskiej w Warszawie pełnił funkcję Głównego Inspektora Wychowania Morskiego. Posiadając stopień jachtowego kapitana morskiego, od 1947 roku przez kilka lat był kapitanem żaglowca Ligi Morskiej "Generał Zaruski". Od 1949 do 1950 był głównym inspektorem wyszkolenia morskiego w Komendzie Głównej Powszechnej Organizacji „Służba Polsce”.
Był autorem książek: "Rejsy bałtyckie" (1950), "Wiedza żeglarska" (1951), "Żeglarskie zwycięstwo" (współautor Grażyna Wojsznis, 1951), "Znad jezior" (1954), "Przez siedem jezior" (współautor S. Wysocki, 1954).
Wojtek Skóra przypomniał mi, że żona Pana Michała, Zofia Sumińska, także była znaną żeglarką – i przez dwie kadencje przewodniczącą Komisji Turystyki Żeglarskiej ZG PTTK.
Parę lat temu na warszawskim cmentarzu byłem w gronie żegnających jednego z ostatnich żeglarzy, który szlify zdobywał tuż przed wojną u generała Zaruskiego.
Teraz Sumiński niechcący zakończył Rok Pamięci Generała Mariusza Zaruskiego. Szkoda, że pogrzebem, lecz miał życie bogate, którego zazdrościć można.
Wiosną 2011 w rocznicę tragicznej śmierci Generała nad Jego grobem w Chersoniu, blisko miejsc, gdzie wiek temu zaczynał żeglarską przygodę, spotkali się polscy żeglarze, ratownicy górscy i harcerze. Patronat nad Rokiem objął Prezydent RP Bronisław Komorowski a jego przedstawiciel w Chersoniu przypominał, iż generał Zaruski przed wojną pracował także w Kancelarii Prezydenta. Latem był rejs pamięci Mariusza Zaruskiego Dnieprem do Chersonia, firmowany przez Polski Związek Żeglarski i PTTK – wybrany zresztą Śródlądowym Rejsem Roku. Czytałem, że niedawno ponownie zwodowany po remoncie został żaglowiec „Generał Zaruski” (5.11.2011 - przyp.red. - zdjęcie powyżej). Michał Sumiński już nie wejdzie znowu na jego pokład, bo odszedł na Wieczną Wachtę.
Mirosław Czerny
