Od Stowarzyszenia Miłośników Ziemi Niepołomickiej otrzymałem pismo tej treści:

Szanowny Panie Redaktorze

Krajowy Zarząd Gospodarki Wodnej jako centralny organ administracji rządowej właściwy w sprawach zarządzania wodami oraz korzystania z wód, przeprowadza konsultacje społeczne „Harmonogramu i programu prac związanych z aktualizacją planów gospodarowania wodami..." oraz „Przeglądu istotnych problemów gospodarki wodnej ..." w terminie 01.09.2011-29.02.2012r.

W ocenie Stowarzyszenia Miłośników Ziemi Niepołomickiej w dokumencie „Przegląd istotnych problemów gospodarki wodnej dla obszarów dorzeczy” założono, że uzyskanie dobrego stanu wód i obszarów od wód zależnych nastąpi samoistnie oraz przez eliminowanie obecności człowieka w przyrodzie. Według nas przewidywania, iż odnowę i odtworzenie pierwotnych warunków przyrodniczych osiągnie się przez ograniczenie antropopresji są błędne i nieuzasadnione.

Zdaniem nie tylko Stowarzyszenia Miłośników Ziemi Niepołomickiej rewitalizację zdegradowanej doliny rzeki Wisły poniżej stopnia wodnego „Przewóz” w Krakowie można osiągnąć tylko i wyłącznie przez kontynuowanie budowy kolejnych stopni wodnych Kaskady Górnej Wisły.
Dzięki ich realizacji nastąpi poprawa infrastruktury zabezpieczenia przeciwpowodziowego przez stabilizację wyerodowanego koryta rzeki Wisły od stopnia wodnego „Przewóz” w Krakowie do Sandomierza. Zwiększony zostanie poziom retencji dolinowej rzeki Wisły - element ograniczenia niekorzystnych dla rolnictwa i leśnictwa susz, obniżania lustra wód podpowierzchniowych i gruntowych oraz ochrony miejsc lęgowych i pobytowych fauny i flory na obszarach nadrzecznych.
Natomiast polepszenie warunków szlaku żeglownego Drogi Wodnej Górnej Wisły umożliwi rozwój żeglugi śródlądowej; towarowej, pasażerskiej, turystycznej i rekreacyjnej. Dodatkowo wykorzystanie wody jako Odnawialnego Źródła Energii powiększy atrakcyjność gospodarczą gmin nadwiślańskich. Elektrownie wodne poprawią stabilność pracy sieci energetycznej i podniosą stan bezpieczeństwa energetycznego w regionie. Elektrownie te stanowić będą rozproszone źródła energii, co wiązać się będzie ze zwiększeniem odporności sieci energetycznej na awarie.

Uzyskanie dobrego stanu wód i obszarów od wód zależnych oraz zwiększenie zasobów wodnych i poprawa ich jakości na odcinku rzeki Wisły od Krakowa do Sandomierza bez udziału człowieka jest niemożliwa.

Dlatego zwracamy się z gorącą prośbą o poparcie stanowiska Stowarzyszenia Miłośników Ziemi Niepołomickiej w KZGW, które w załączeniu przekazujemy. Tylko dzięki rozbudowie Kaskady Górnej Wisły o kolejne stopnie wodne od Krakowa do Sandomierza zainicjowany zostanie proces przywracania dobrego stanu wód i obszarów od wód zależnych oraz wdrożenia w życie idei zrównoważonego rozwoju szczególnie podkreślonej w Ramowej Dyrektywie Wodnej.

---

Stowarzyszenie Miłośników
Ziemi Niepołomickiej
ul. Młyńska 18/34
32-005 Niepołomice7




W związku z ogłoszeniem przez Krajowy Zarząd Gospodarki Wodnej konsultacji społecznych dla dokumentów (tekst zamieszczony http://rdw.org.pl/konsultacje-spoleczne.html ):
- „Harmonogram i program prac związanych z aktualizacją planów gospodarowania wodami na obszarach dorzeczy wraz z zestawieniem działań, które należy przeprowadzić w drodze konsultacji społecznych”,
- „Przegląd istotnych problemów gospodarki wodnej dla obszarów dorzeczy”,
przedkładam w imieniu Stowarzyszenia Miłośników Ziemi Niepołomickiej stanowisko wobec wyżej wymienionych dokumentów w odniesieniu do rzeki Wisły od ujścia Przemszy - kilometr 0+600 szlaku żeglownego do ujścia Sanny kilometr 295+200 szlaku żeglownego.

Członkowie Stowarzyszenia Miłośników Ziemi Niepołomickiej akceptują przedstawiony „Harmonogram i program prac związanych z aktualizacją planów gospodarowania wodami na obszarach dorzeczy wraz z zestawieniem działań, które należy przeprowadzić w drodze konsultacji społecznych” do którego nie zgłaszamy uwag.

Stowarzyszenie Miłośników Ziemi Niepołomickiej składa wniosek o odrzucenie dokumentu „Przegląd istotnych problemów gospodarki wodnej dla obszarów dorzeczy”
Autorzy w/w dokumentu ograniczyli znaczenie terminu „istotny problem gospodarki wodnej” tylko i wyłącznie do problemu osiągnięcia tzw.„dobrego stanu wód”;
- „…Terminu „istotne problemy gospodarki wodnej” (w skrócie: IP) używamy na określenie najważniejszych problemów, będących skutkami działania człowieka w przyrodzie, które utrudniają osiągnięcie „dobrego stanu wód”, czyli stanu najbardziej zbliżonego do naturalnego.” - str. nr 3, przy czym nie podano definicji terminu - „stan najbardziej zbliżony do naturalnego”.

Według nas zostały zignorowane inne cele odnoszące się do zasady zrównoważonego rozwoju ujęte w Ramowej Dyrektywie Wodnej, które dotyczą:
- zaspokojenia zapotrzebowania na wodę ludności, rolnictwa i przemysłu,
- promowania zrównoważonego korzystania z wód,
- ochrony wód i ekosystemów znajdujących się w dobrym stanie ekologicznym,
- poprawy jakości wód i stanu ekosystemów zdegradowanych działalnością człowieka,
- zmniejszenie zanieczyszczenia wód podziemnych,
- zmniejszenia skutków powodzi i suszy.

Niezależnie od powyższego zwraca się uwagę, że konieczność rozszerzającego potraktowania w/w. „Przeglądu …”, uzasadniają szczegółowe zapisy Ramowej Dyrektywy Wodnej. Warto w tym miejscu zwrócić uwagę, że zgodnie z art.14 Informowanie społeczeństwa i konsultacje: „ … Państwa Członkowskie zapewniają, że dla każdego obszaru dorzecza opublikują i udostępnią do zgłaszania uwag społeczeństwu, w tym użytkownikom:
a) harmonogram i program prac dla tworzenia planu, w tym oświadczenie o konsultacjach do przeprowadzenia, co najmniej trzy lata przed rozpoczęciem okresu, do którego plan się odnosi;
b) tymczasowy przegląd istotnych zagadnień gospodarki wodnej określonych dorzeczu, co najmniej dwa lata przed rozpoczęciem okresu, do którego plan się odnosi; …”
Biorąc jednocześnie pod uwagę znaczenie słów: „problem” i „zagadnienie” oraz fakt transpozycji zapisów RDW do prawa wodnego, użyte w prawie wodnym pojęcie przegląd istotnych problemów gospodarki wodnej (art.119 ust.7 pkt.2) należy traktować rozszerzająco (wg Słownika Języka Polskiego PWN: „Problem” to: trudna sytuacja, z której należy znaleźć jakieś wyjście; poważna sprawa, która wymaga przemyślenia i rozstrzygnięcia. Natomiast „Zagadnienie” to: sprawa wymagająca zastanowienia).

Należy również przypomnieć Autorom „Przeglądu…”, iż zgodnie z Ramową Dyrektywą Wodną (na podstawie tekstu zamieszczonego:
http://www.kzgw.gov.pl/Ramowa-Dyrektywa-Wodna-Plany-gospodarowania-wodami.html), że do celów środowiskowych (art.4 RDW), stanowiących podstawę wyjściową dla opracowania programu środków działania (art. 11 RDW), czyli programu wodno-środowiskowego kraju (art. 113b ustawy Prawo wodne z 18 lipca 2001 r.) odnoszą się m.in. zapisy:
art.4 ust.1 RDW „Czyniąc operacyjnymi programy działań określone w planach gospodarowania wodami w dorzeczu:
a) dla wód powierzchniowych:
i)Państwa Członkowskie wdrażają konieczne środki, aby zapobiec pogorszeniu się stanu wszystkich części wód powierzchniowych, […]
ii)Państwa Członkowskie chronią i poprawiają wszystkie sztuczne i silnie zmienione części wód w celu osiągnięcia dobrego potencjału ekologicznego i dobrego stanu chemicznego wód powierzchniowych najpóźniej w ciągu 15 lat od dnia wejścia w życie niniejszej dyrektywy,[…]

art.4 ust.3 RDW- Państwa Członkowskie mogą wyznaczyć część wód powierzchniowych jako sztucznie lub silnie zmienioną, gdy:
a) zmiany charakterystyk hydromorfologicznych tej części wód, które byłyby konieczne dla osiągnięcia dobrego stanu ekologicznego, mogłyby wywrzeć znaczący niekorzystny wpływ na:
i) środowisko w szerszym znaczeniu;
ii) żeglugę, włączając urządzenia portowe, lub rekreację;
iii) działalność, do której celów woda jest magazynowana, takie jak zaopatrzenie w wodę do spożycia, wytwarzanie prądu lub nawadnianie;
iv) regulację wód, zapobieganie powodzi, odwadnianie ziemi; lub
v) inną jednakowo ważną działalność człowieka związaną ze zrównoważonym rozwojem;”

Członkowie Stowarzyszenia Miłośników Ziemi Niepołomickiej wyrażają swój kategoryczny sprzeciw wobec zapisów „Przeglądu…”:

- „ 2 ZAGADNIENIA ILOŚCIOWE
2.2. Zmiana naturalnego reżimu hydrologicznego wód powierzchniowych
Budowa zapór i stopni wodnych
Budowa zapór i stopni wodnych należy do przedsięwzięć niezwykle silnie oddziałujących na środowisko przyrodnicze w dolinach rzek i innych cieków wodnych. Bardzo często więc będą znacząco negatywnie oddziaływać na obszary Natura 2000 z punktu widzenia celów ich ochrony. W odróżnieniu od regulacji, wpływającej przede wszystkim na organizmy wodne w korycie cieku, budowa takich obiektów zmienia warunki środowiska zarówno w korycie, jak i w całej dolinie, i to nie tylko na obszarze zbiornika, lecz również na dalekich odcinkach rzek poniżej zapory. Do najważniejszych zagrożeń przyrodniczych związanych z budową i eksploatacją zapór i stopni wodnych należą:
- wyrównywanie odpływu (zmniejszenie amplitudy wahań przepływów i poziomów wody poniżej zbiornika, bardzo negatywnie oddziałujące na ekosystemy wodne i od wody zależne występujące w dolinach rzek, przystosowane do naprzemiennego występowania wezbrań i niżówek) – szczególnie destrukcyjne jest to dla zależnych od okresowych zalewów siedlisk ptaków oraz lasów łęgowych (91EO, 91FO) i łąk selernicowych (6440)
- zahamowanie procesów samooczyszczania cieku ( turbulentny przepływ i niewielka głębokość wody w rzece naturalnej zwiększają zawartość tlenu rozpuszczonego w wodzie i powodują intensywne procesy samooczyszczenia; w stojącej głębokiej wodzie zbiornika procesy te są zahamowane).” - str. nr 9
- „3 ZAGADNIENIA JAKOŚCIOWE
3.1. Zanieczyszczenie wód powierzchniowych
Budowa zapór i stopni wodnych
Budowa zapór i stopni wodnych należy do przedsięwzięć niezwykle silnie oddziałujących na środowisko przyrodnicze w dolinach rzek i innych cieków wodnych. Bardzo często więc będą znacząco negatywnie oddziaływać na obszary Natura 2000 z punktu widzenia celów ich ochrony. W odróżnieniu od regulacji, wpływającej przede wszystkim na organizmy wodne w korycie cieku, budowa takich obiektów zmienia warunki środowiska zarówno w korycie, jak i w całej dolinie, i to nie tylko na obszarze zbiornika, lecz również na dalekich odcinkach rzek poniżej zapory. Do najważniejszych zagrożeń przyrodniczych związanych z budową i eksploatacją zapór i stopni wodnych należą:
- wyrównywanie odpływu (zmniejszenie amplitudy wahań przepływów i poziomów wody poniżej zbiornika, bardzo negatywnie oddziałujące na ekosystemy wodne i od wody zależne występujące w dolinach rzek, przystosowane do naprzemiennego występowania wezbrań i niżówek) – szczególnie destrukcyjne jest to dla zależnych od okresowych zalewów siedlisk ptaków oraz lasów łęgowych (91EO, 91FO) i łąk selernicowych (6440)
- zahamowanie procesów samooczyszczania cieku ( turbulentny przepływ i niewielka głębokość wody w rzece naturalnej zwiększają zawartość tlenu rozpuszczonego w wodzie i powodują intensywne procesy samooczyszczenia; w stojącej głębokiej wodzie zbiornika procesy te są zahamowane).” - str. nr 14-15

W naszej ocenie w dokumencie „Przegląd istotnych problemów gospodarki wodnej dla obszarów dorzeczy” został pominięty wielowiekowy wpływ gospodarczej działalności człowieka na zlewnie i doliny rzeczne.
Prace hydrotechniczne (koryto rzeki Wisły od Oświęcimia do Sandomierza na przełomie XIX i XX wieku zostało kompleksowo uregulowane i częściowo zabudowane stopniami wodnymi – sw. „Dwory”, sw. „Smolice”, sw. „Łączany”, sw. „Kościuszko”, sw. „Dąbie”, sw. „Przewóz”), wylesianie, rabunkowy pobór kruszywa z dna rzeki, intensywne rolnictwo oraz procesy urbanizacyjne spowodowały nieodwracalne zmiany środowiska przyrodniczego dna doliny górnej Wisły.

Założenie, iż odnowę i odtworzenie pierwotnych warunków przyrodniczych osiągnie się przez ograniczenie antropopresji oraz, że przekształcenie wód i związanych z nimi terenów nastąpi samoistnie, jest błędne i nieuzasadnione.
Uzyskanie dobrego stanu wód i obszarów od wód zależnych oraz zwiększenie zasobów wodnych i poprawa ich jakości na w/w odcinku rzeki Wisły bez udziału człowieka jest niemożliwa.
Rewitalizacja i odbudowa ekologiczna zdegradowanej doliny rzeki Wisły poniżej stopnia wodnego „Przewóz” w Krakowie może nastąpić tylko i wyłącznie pod warunkiem kontynuowania budowy kolejnych stopni wodnych Kaskady Górnej Wisły.
Stoimy na stanowisku, że nie można zakazać budowy nowych stopni wodnych zakładając, że przynoszą one tylko szkody ekologiczne w środowisku wodnym, a szczególnie utrudniają migrację ryb. Nie rozumiemy takich założeń zważywszy na to, że obecnie buduje się funkcjonalne przepławki dla ryb. Od strony prawnej przepławka dla ryb jest obligatoryjnym elementem budowli piętrzącej wodę.
Podkreślamy, że budowa jednego stopnia wodnego (jaz, śluza, elektrownia wodna, pompownie wody, urządzenia odwodnieniowe, przepławka dla ryb) to między innymi:

- poprawa zabezpieczenia przeciwpowodziowego przez stabilizację wyerodowanego koryta rzeki,

- stabilizacja poziomu wód podpowierzchniowych i gruntowych na obszarach przyległych do rzeki. Zwiększenie zasobów wodnych oraz poprawa ich jakości,

„Jak wynika z doświadczeń hydrotechników austriackich, współpracujących z naukowcami z zakresu środowiska przyrodniczego i ekologii, szybki i zarazem dający pozytywne rezultaty renaturalizacji dna doliny Dunaju na odcinku austriackim osiągnięto poprzez budowę kaskady zbiorników wodnych, a więc dzięki pełnej regulacji koryta i reżimu hydrologicznego. Szczególnym tego przykładem jest fragment doliny towarzyszącej zbiornikowi zapory wodnej w Greifenstein, zwanej „Giessgangiem”. […]
Wybudowanie stopnia Greifenstein wraz z całym układem dalszych 9 zapór i spiętrzenie wód pozwoliło na kontrolowany obieg wody na obszarze dotychczas przesuszonych starorzeczy i odciętych fragmentów koryta rzecznego. W strefie poza wałami (depresyjnej) stopnia wykonano dodatkowo 25 budowli piętrzących – zastawek, redukujących różnicę między wodą górną i dolną w zbiorniku Greifenstein oraz utrzymujących odpowiedni poziom wód gruntowych w dolinie.” – Przegląd Geograficzny 2005 „Renaturalizacja dna doliny dolnej Wisły metodami hydrotechnicznymi” str. 27 Autor Prof. dr hab. Zygmunt Babiński,

Z kolei zdaniem prof. dr hab. Andrzeja Gizińskiego, prof. dr hab. Andrzeja Kentzera, dr Pawła Napiórkowskiego w pracy „Środowiskowe skutki budowy stopnia wodnego poniżej Włocławka” (źródło http://www.q4.pl/media/20/inne/person_tama/srodowiskowe_skutki_budowy.doc ).
„Zbiornik Włocławski powstał w roku 1970 w efekcie przegrodzenia Wisły zaporą zbudowaną na 675 kilometrze biegu Wisły. Został zaplanowany, zaprojektowany i wybudowany jako jeden z kilku elementów – stopni wodnych tzw. „kaskady dolnej Wisły”. Środowiskowe skutki budowy stopnia, powyżej zapory, w zdecydowanej większości bardzo pozytywne, opisano w następnym rozdziale. Po prostu – na pewnym odcinku swobodnie płynącej, dość naturalnej rzeki powstał największy w Polsce ( pod względem powierzchni), silnie przepływowy, korytowy zbiornik, o przewadze cech rzecznych, piękny i pożyteczny, ale w sposób istotny zmieniający dotychczasowy układ ekologiczny, tj. naruszający river continuum ( w zrozumieniu Vanoote i In.1980).
Poniżej włocławskiej tamy środowiskowe skutki przegrodzenia rzeki okazały się zdecydowanie negatywne, wręcz opłakane. Nie był to skutek błędów w projektowaniu i wykonaniu zapory, lecz oczywisty efekt braku „podparcia” tamy następnym podpiętrzeniem, tj. stopniem wodnym w rejonie Nieszawy – Ciechocinka.” – str. nr 4.
„[…] Parametrem, często decydującym o zaliczeniu wód powierzchniowych do pozaklasowych jest zbyt wysoka zawartość chlorofilu a, przekraczająca 30 mg/dm3. Także pod tym względem Zbiornik Włocławski w sposób istotny poprawia jakość wody w Wiśle. Dembowska (202) stwierdziła, że w ostatnich latach XX wieku zbiornik redukował liczebność i biomasę fitoplanktonu (a tym samym chlorofilu a) nawet o ponad 60%. Jest to jeszcze jeden dowód na zdecydowanie pozytywny wpływ Zbiornika Włocławskiego na jakość wód Wisły.
Także głoszone od dziesięciu lat informacje o wysokich stężeniach toksycznych metali ciężkich w osadach dennych Zbiornika Włocławskiego okazały się całkowicie bezpodstawne. W dziesiątkach publikacji i ekspertyz, wykonanych m. in. przez specjalistów z Uniwersytetu w Oldenburgu (Zauke i in.,1998) oraz Państwowy Instytut Geologiczny (1999), którego pracownicy należą do najbardziej zagorzałych przeciwników budowy stopni wodnych na Wiśle, wykazano ponad wszelką wątpliwość, że stężenie metali ciężkich w mulistych osadach Zbiornika Włocławskiego jest podobne do notowanego w podobnych osadach innych polskich rzek i jezior, nawet bardzo czystych (np. w oligotroficznym Jez. Jasne, Pojezierze Iławskie).
Warto przy tym dodać, że większość metali ciężkich jest toksyczna w środowisku kwaśnym. Odczyn (pH) osadów Zbiornika Włocławskiego jest zasadowy i obojętny. Metale ciężkie zatem nie stanowią żadnego zagrożenia ani dla jakości wody, ani dla jakości osadów Zbiornika Włocławskiego. Podobnej sytuacji należy oczekiwać w wypadku jakiegokolwiek stopnia wodnego na Wiśle poniżej Włocławka.”[…]„Kompleksowe badania biologii Zbiornika Włocławskiego prowadzimy nieprzerwanie od połowy lat 80. ubiegłego wieku. Wyniki tych badań w sposób jednoznaczny obalają twierdzenia o fatalnej kondycji biologicznej zbiornika, o zmniejszeniu bioróżnorodności, o zaniku ryb reofilnych, etc, etc…
W Zbiorniku Włocławskim szczególnie bogaty jest zooplankton, stanowiący pokarm narybku. Liczba gatunków zooplanktonu jest podobna jak w swobodnie płynącej rzece powyżej Płocka. Wyższa jest natomiast ich liczebność i biomasa. Także fitoplankton jest bogaty i zróżnicowany. Przepływowy, rzeczny charakter zbiornika sprawia, że nie notuje się w nim niebezpiecznych zakwitów sinic (Cyanobacteria). Stwierdzono natomiast redukcję liczebności i biomasy okrzemek (Bacillariophyceae). Redukcję tę należy traktować jako zjawisko korzystne, gdyż, jak wspomniano, wysokie stężenia chlorofilu a są w Polskiej Normie uważane za pogarszające jakość wody.

Skład gatunkowy okrzemek w Zbiorniku Włocławskim jest podobny do obserwowanego w swobodnie płynącej rzece, bez żadnych objawów przekształcenia się z rzecznego w „jeziorowy”. Warto podkreślić, że w dotychczas opisywanych zbiornicach zaporowych notuje się zwykle znaczący wzrost ilości fitoplanktonu. W Zbiorniku Włocławskim jest odwrotnie, gdyż glony typowo rzeczne, skutkiem zmniejszonej prędkości przepływu, podlegają wzmożonej sedymentacji, a czas retencji jest zbyt krótki, by rozwinął się fitoplankton zbiornikowy.” – str. nr 8-9.

- polepszenie warunków szlaku żeglownego na odcinku od kilkunastu do kilkudziesięciu kilometrów, więc koszt rozłożony na kilometry drogi wodnej znacznie spada w porównaniu do kosztu budowy infrastruktury drogowej lub kolejowej. Stopień wodny nie odbiera przestrzeni życiowej zwierzętom i roślinom tak bezpowrotnie jak droga czy kolej,

- wykorzystanie energii wodnej przez przystopniową elektrownię wodną, dzięki której rekompensuje się znaczną część kosztów wzniesienia i eksploatacji stopnia wodnego,

- woda po zrzucie z przystopniowych elektrowni wodnych posiada lepsze parametry czystości niż przed pobraniem. Turbiny wodne działają jak klasyczny aerator napowietrzający wodę, dzięki temu poprawia się jej zdolność do samooczyszczania biologicznego. Dodatkowo śmieci płynące rzeką wyłapywane są na kratach ujęcia wody do turbozespołu. Śmieci następnie wywożone są na wysypisko.
Autorzy dokumentu „Przegląd istotnych problemów gospodarki wodnej dla obszarów dorzeczy” zignorowali „Deklarację współpracy na rzecz rozwoju energetyki wodnej w Polsce” z dnia 27 października 2009 roku. Przyjętą przez Ministerstwo Gospodarki, Ministerstwo Skarbu Państwa i Krajowy Zarząd Gospodarki Wodnej (Ministerstwo Środowiska). Pominięcie energetyki wodnej jest sprzeczne z Dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 roku, która wymusza szereg zmian w obszarze energetyki odnawialnej.
Dyrektywa ta określa wspólne ramy dla państw członkowskich w zakresie promowania stosowania energii z OZE, jak również wyznacza obowiązkowe krajowe cele dotyczące udziału energii z OZE w zużyciu finalnym brutto energii ogółem. Polska docelowo ma osiągnąć udział energii odnawialnej w końcowym zużyciu brutto energii na poziomie 15% w 2020 roku. Udział dla Polski kształtuje się poniżej wytyczonego średniego celu dla całej Unii Europejskiej, niemniej oznacza to dla Polski konieczność jego podwojenia w stosunku do 2005 roku.
Dla przykładu:
„W Austrii należącej do UE (powierzchnia 83,9 tyś. km kwadratowych, ludność 8,3 mln mieszkańców) produkcja energii elektrycznej wynosi ok. 55 TWh rocznie ( 6600 kWh/m rok), z czego 70% pochodzi z elektrowni wodnych (38 TWh). W związku z wymaganiem UE zwiększenia produkcji energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych do 2020 r. Austria podjęła program zwiększenia produkcji elektrycznej w elektrowniach wodnych o 13 TWh rocznie (wzrost o ok. 24%). Produkcja ta będzie stopniowo zastępować energię elektryczną wytwarzaną w elektrowniach cieplnych. Minister gospodarki Austrii, inaugurując ten program, powiedział: „ Każdy kto mówi tak dla ochrony klimatu musi powiedzieć również tak dla elektrowni wodnych” (Hydro Review Worldwide HRW Nr 3/2008, str.3).
Należy zadać sobie pytanie, dlaczego Austria należąca do UE, którą obowiązują te same prawa unijne co Polskę, rozpoczyna szeroki program rozwoju elektrowni wodnych, które wytwarzają 70% całej energii elektrycznej Austrii.
Jak Austria potrafi pogodzić ograniczenia ekologiczne wynikające z programu NATURA 2000 i innych dyrektyw unijnych z budową nowych elektrowni wodnych?
Drugim przykładem jest Norwegia, która nie należy do UE i nie w pełni obowiązuje ją prawodawstwo unijne. Norwegia ma powierzchnię 324 tys. km kwadratowych i 4,8 mln mieszkańców. Produkcja energii elektrycznej wynosi tu 133 TWh rocznie (27600 kWh/m rok) i pochodzi prawie w 100% z elektrowni wodnych. Zużycie energii elektrycznej w przeliczeniu na mieszkańca w Norwegii jest najwyższe na świecie. Wszystkie urządzenia, nawet i ogrzewanie, w surowym klimacie wykorzystują prawie całkowicie energię elektryczną. Stąd emisja CO2 w Norwegii jest bardzo mała. Na najbliższe lata wzrost zapotrzebowania na energię elektryczną Norwedzy zamierzają pokryć przez wprowadzenie sprawniejszych urządzeń w elektrowniach wodnych (turbiny, generatory, zwiększone spady).

Jednakże w związku ze zmianami klimatycznymi Norwegia spodziewa się zwiększonych opadów, a tym samym i wyższych przepływów w rzekach. Rozpoczęto więc obszerny program budowy małych elektrowni wodnych MEW (moce od 1 do 10 MW) (HRW Nr 4/2008). Obecnie funkcjonuje w Norwegii 800 tego typu MEW, a rozważanych jest dalszych 700 nowych lokalizacji. Już w 2010r. przewiduje się zyskanie nowych 4 TWh energii elektrycznej z elektrowni wodnych (dodatkowo 830 kWh na mieszkańca i rok).
Jak wiadomo rzeki Norwegii charakteryzują się bardzo dobrą jakością wody i niezwykłym bogactwem ryb, w tym wiele gatunków wędrownych. Należy zadać sobie pytanie w jaki sposób norwescy hydroenergetycy potrafią zapewnić tak imponujący przyrost odnawialnej energii elektrycznej i jednocześnie spełnić ograniczenia ekologiczne.” - Magazyn Gospodarka Wodna nr 1/2009 str.40. Autor Prof. dr hab. inż. Wojciech Majewski Wiceprzewodniczący Komitetu Gospodarki Wodnej PAN.

Autorzy dokumentu „Przegląd istotnych problemów gospodarki wodnej dla obszarów dorzeczy” zignorowali wiedzę naukową oraz stosowane dobre praktyki w branży wodno- melioracyjnej i hydrotechnicznej, które gwarantują takie projektowanie, budowanie i eksploatację urządzeń, że stanowią one obszary ekorozwoju. Często są to tereny z właściwie określanym przez kreatywnych ekologów specyficznym siedliskiem, pozwalającym zachować bioróżnorodność.

Najlepszym potwierdzeniem w praktyce powyższych tez jest fakt, iż stopień wodny „Smolice” ( IV klasa drogi wodnej ) wyposażony w przepływową elektrownią wodną o mocy 2x1 MW, został wpisany w Obszar Specjalnej Ochrony Ptaków Natura 2000 PLB 120005 Dolina Dolnej Skawy. Na przykładzie stopnia wodnego „Smolice” widać , że można pogodzić modernizację i rozbudowę dróg wodnych, stabilizację koryta rzeki oraz hydroenergetykę z ochroną bioróżnorodności środowiska. Rozwijanie transportu wodnego, turystyki rzecznej i hydroenergetyki oraz stabilizacja koryt rzek przez stopnie wodne nie jest sprzeczne z Programem Natura 2000 jak sugerują Autorzy dokumentu „Przegląd istotnych problemów gospodarki wodnej dla obszarów dorzeczy”.

Z uwagi na powyższe Stowarzyszenie Miłośników Ziemi Niepołomickiej składa wniosek o wpisanie do dokumentu „Przegląd istotnych problemów gospodarki wodnej dla obszarów dorzeczy” jako istotny problem gospodarki wodnej – brak kontynuacji rozbudowy Kaskady Górnej Wisły o kolejne stopnie wodne, od Krakowa (od stopnia wodnego „Przewóz”) do Sandomierza.

Zagadnienie powyższe, jako działanie powinno zostać wpisane do programu wodno-środowiskowego kraju (art. 113b ustawy Prawo wodne i art.11 RDW – program środków działania), a w konsekwencji do aktualizacji planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza Wisły. Zgodnie z Ramową Dyrektywa Wodną (art.11 ust.1): „Każde Państwo Członkowskie zapewnia ustalenie programu środków, dla wszystkich obszarów dorzeczy lub częściach międzynarodowych obszarów dorzeczy leżących na jego terytorium, uwzględniając wyniki analiz wymaganych na mocy art. 5, dla osiągnięcia celów ustalonych na mocy art. 4.” oraz (art.13 ust.5): „Plany gospodarowania wodami w dorzeczach mogą być uzupełniane poprzez opracowywanie bardziej szczegółowych programów i planów gospodarowania dla zlewni, sektora, zagadnienia lub typu wód, celem zajęcia się poszczególnymi aspektami gospodarki wodnej. Wdrożenie tych działań nie zwalnia Państw Członkowskich z wypełniania jakichkolwiek zobowiązań określonych na mocy innych części niniejszej dyrektywy.”

Podkreślamy, że koryto rzeki Wisły od Oświęcimia do Sandomierza zostało przekształcone przez człowieka, równowaga środowiska wodnego i terenów przyległych do rzeki została już dawno zaburzona, nie jest to rzeka „dzika i naturalna”.
Dlatego naszym zdaniem należy powrócić do generalnych założeń projektowych „Program Wisła” z lat 70-tych XX wieku. W oparciu o te założenia należy rozbudować Kaskadę Górnej Wisły o kolejne stopnie wodne od Krakowa (od stopnia wodnego „Przewóz”) do Sandomierza.

Źródło: ”Monografia dróg wodnych śródlądowych w Polsce” Wyd. Komunikacji i Łączności Warszawa 1985

Jednocześnie uważamy, że nieporozumieniem jest zawężanie funkcji przyszłych stopni wodnych tylko i wyłącznie do towarowej ( węglowej ) żeglugi śródlądowej według koncepcji z lat 70-tych XX wieku. Trzeba mieć na uwadze wielofunkcyjność ich zastosowań w takich obszarach jak; zabezpieczenie przeciwpowodziowe - stabilizacja koryta rzeki, ekologia - osiągnięcie dobrego stanu wód i obszarów od wód zależnych, energetyka, transport, rekreacja i turystyka.

Bowiem zgodnie z Ramową Dyrektywą Wodną: (art.4 ust.3): „Państwa Członkowskie mogą wyznaczyć część wód powierzchniowych jako sztucznie lub silnie zmienioną, gdy:[…]
b) korzystne cele, do których się dąży za pomocą charakterystyki sztucznej lub silnie zmienionej części wód, nie mogą ze względu na możliwości techniczne lub nieproporcjonalne koszty, być racjonalnie osiągnięte za pomocą innych środków, które stanowią opcję znacznie korzystniejszą środowiskowo. Takie przeznaczenie i związane z tym przyczyny są szczegółowo określane w planach gospodarowania wodami w dorzeczach wymaganych na mocy art. 13 i przeglądanych co sześć lat.”

Należy mieć świadomość, że stan zabudowy regulacyjnej koryta rzeki Wisły od stopnia wodnego „Przewóz” w Krakowie do Sandomierza ulega stałemu pogorszeniu w wyniku nasilającej się erozji dennej i bocznej. Umocnienia brzegów rzeki zostały podmyte i ulegają stałej destrukcji, nie spełniają już swojej funkcji regulacyjnej i ochronnej. W wielu miejscach istnieje realne zagrożenie dla stateczności wałów przeciwpowodziowych. Natomiast rezultat jakichkolwiek prac naprawczych zabudowy regulacyjnej na omawianym odcinku rzeki Wisły bez podjęcia budowy stopni wodnych będzie miał charakter doraźny i tymczasowy, a na to naszego państwa nie stać.
Dodatkowo procesy erozyjne powodują zaburzenie stosunków gruntowo – wodnych na terenach przyległych do Wisły, co niestety można zaobserwować w nadwiślańskich kompleksach Puszczy Niepołomickiej. Lasy te wchodzą w skład Europejskiej Sieci Ekologicznej NATURA 2000.
To właśnie konieczność ochrony unikatowej przyrody (Dyrektywa Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 roku w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory, Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE z dnia 30 listopada 2009 roku w sprawie ochrony dzikiego ptactwa) wymusza kontynuację rozbudowy Kaskady Górnej Wisły przez realizację budowy stopnia wodnego „Niepołomice” oraz stopnia wodnego „Podwale” przed Nowym Brzeskiem.
Spiętrzenie wody w Wiśle przez te stopnie wodne korzystnie wpłynie na zachowanie i odtworzenie zasobów przyrodniczych przesuszonej obecnie Puszczy Niepołomickiej. Wyżej wymienione obiekty hydrotechniczne będą też ważnymi elementami infrastruktury przeciwpowodziowej, dzięki nim zostanie ustabilizowane koryto rzeki Wisły bezpośrednio poniżej Aglomeracji Krakowskiej.
Natomiast elektrownie wodne zainstalowane przy przyszłych stopniach wodnych od Krakowa do Sandomierza w znacznej mierze pozwolą na wywiązanie się naszego państwa ze zobowiązań międzynarodowych dotyczących wykorzystania odnawialnych źródeł energii.
Podjęcie współpracy z firmami zainteresowanymi budową i eksploatacją przyszłych przystopniowych elektrowni wodnych (w oparciu o Ustawę 19 grudnia 2008 roku o Partnerstwie Publiczno-Prywatnym DZ.U. 2009r., Nr 19 poz. 100), pozwoli na osiągnięcie obopólnych korzyści zarówno w wymiarze celów przeciwpowodziowych - stabilizacja koryta rzeki Wisły od Krakowa do Sandomierza, przyrodniczych - osiągnięcie dobrego stanu wód i obszarów od wód zależnych oraz zwiększenie zasobów wodnych, społecznych, jak i komercyjnych tych zadań składowych.
Ponadto zdziwienie wywołuje brak odniesienia się w konsultowanym dokumencie do pogłębiającego się zjawiska suszy.
W przyjętej przez Sejm RP Koncepcji Polityki Przestrzennego Zagospodarowania Kraju (obwieszczenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 26 lipca 2001 roku MP Nr 26 poz.432) czyli ponad 10 lat temu stwierdzono: „…Stan ilościowy i jakościowy zasobów wodnych kraju stanowi jeden z podstawowych problemów strategicznych Polski i może warunkować jej rozwój cywilizacyjny...”
Raport o Stanie Zagospodarowania Przestrzennego Kraju przyjęty przez Sejm RP (Druk nr 74 Warszawa, 13 grudnia 2007 roku) stwierdza: „…Istniejące w Polsce zbiorniki retencyjne, których łączna pojemność, wynosząca ok. 4 mld m3 stanowi 6,5% objętości średniego rocznego odpływu, nie dają pełnej możliwości ochrony przed powodzią i suszą a także nie gwarantują odpowiedniego zaopatrzenia w wodę. Warunki fizyczno-geograficzne Polski stwarzają możliwość zmagazynowania 15% średniego rocznego odpływu.”
Niezrozumiałe jest pominięcie w „Przeglądzie istotnych problemów gospodarki wodnej dla obszarów dorzeczy” zapisów Raportu POLSKA 2030 (zespół pod kierownictwem min. Boniego), gdzie zwraca się uwagę na problem występowania deficytów wody i konieczności ich zmniejszenia.
W ogóle dokument nie wspomina o wdrożeniu Krajowego Programu Retencjonowania Wód - dokumentu którego opracowanie przewiduje przyjęta w dniu 13 września 2005 roku Strategia Gospodarki Wodnej.
Konsultowany „Przegląd istotnych problemów gospodarki wodnej dla obszarów dorzeczy” pomija nie wiadomo czemu przyjęty 10 marca 2010 roku przez Radę Ministrów „Plan uporządkowania strategii rozwoju” będący wytyczną dla 9 docelowych strategii sektorowych. Na stronie 7 w temacie transport wodny przewiduje m.in. …poprawę parametrów eksploatacyjnych śródlądowych dróg wodnych i portów oraz włączenie ich do europejskiego systemu dróg wodnych.
Istotnymi problemami przyszłościowej gospodarki wodnej jest i będzie zasilanie kanałów i rzek w wodę. Jednym z najważniejszych zagadnień, które należy przeanalizować podczas projektowania włączeń istniejących fragmentów odizolowanych dróg wodnych do spójnego systemu jest zapotrzebowanie na wodę i sposoby jego pokrycia. W konsultowanym dokumencie jest brak jakiejkolwiek diagnozy i założeń dla gospodarki wodnej przyszłościowych dróg wodnych w Polsce.
Głównym zadaniem państwa jest zapewnienie ciągłości i sprawności systemu transportowego. Lecz należy mieć świadomość, że przedsięwzięcia w gospodarce wodnej nie są czysto komercyjne, dlatego koszty ponoszone przez użytkowników dróg wodnych (opłaty kanałowe, śluzowe itp.) powinny być tylko uzupełnieniem części kosztów eksploatacji.
Dokument „Przegląd istotnych problemów gospodarki wodnej dla obszarów dorzeczy” to nieomal wyłącznie wykaz szkodliwych działań człowieka na środowisko. Natomiast przeciwdziałanie negatywnym skutkom oddziaływania człowieka na środowisko ograniczono do eliminowania obecności istot ludzkich w przyrodzie.
Zlekceważono istniejące dokumenty planistyczne w Polsce oraz podstawowy fakt, że priorytetowymi celami Gospodarki Wodnej w Polsce jest bezpośrednia ochrona życia ludzi i mienia, zapewnienie możliwości bezpiecznego rozwoju regionów wraz z terenami rolniczymi i infrastrukturą oraz wspomaganie ochrony przeciwpowodziowej głównie wzdłuż Wisły i Odry.
Wyżej wymieniony dokument musi odnosić się do problemów związanych z Gospodarką Wodną w sposób holistyczny. Jednocześnie zwracamy się z prośbą o ustosunkowanie się do naszych uwag na piśmie.



Do wiadomości:
Szanowny Pan Olgierd Dziekoński Sekretarz Stanu w Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej
Szanowny Pan Jan Krzysztof Bielecki Szef Doradców Strategicznych Prezesa Rady Ministrów
Szanowny Pan Marcin Korolec Minister Środowiska
Szanowny Pan Sławomir Nowak Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej
Szanowny Pan Tadeusz Marzec Dyrektor Urzędu Żeglugi Śródlądowej w Krakowie
Szanowny Pan Mariusz Przybylski Dyrektor Urzędu Żeglugi Śródlądowej w Kędzierzynie-Koźlu
Szanowny Pan Jan Pyś Dyrektor Urzędu Żeglugi Śródlądowej we Wrocławiu
Szanowny Pan Maciej Kaliski Podsekretarz Stanu Ministerstwo Gospodarki
Szanowna Pani Jadwiga Rotnicka Senator RP
Szanowny Pan Maciej Klima Senator RP
Szanowny Pan Stanisław Żelichowski Poseł na Sejm RP
Przewodniczący Sejmowej Komisji Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa
Szanowny Pan Jan Paweł Ziobro Poseł na Sejm RP
Szanowna Pani Prof. dr hab. inż. Elżbieta Nachlik Przewodnicząca Krajowej Rady Gospodarki Wodnej
Szanowny Pan Jerzy Grela Dyrektor RZGW w Krakowie
Szanowny Pan Stanisław Kracik Wojewoda Małopolski
Pełnomocnik Rządu do spraw Programu ochrony przed powodzią w dorzeczu górnej Wisły
Szanowny Pan Jan Rączka Prezes Zarządu NFOŚiGW
Szanowna Pani Małgorzata Mrugała Prezes Zarządu WFOŚiGW w Krakowie

Szanowny Pan Marek Sowa Marszałek Województwa Małopolskiego
Szanowny Pan Kazimierz Barczyk Przewodniczący Sejmiku Województwa Małopolskiego
Szanowny Pan Kazimierz Czekaj Radny Sejmiku Województwa Małopolskiego
Szanowny Pan Zdzisław Filip Radny Sejmiku Województwa Małopolskiego
Szanowny Pan Prof. Jacek Majchrowski Prezydent Miasta Krakowa
Szanowny Pan Bogusław Kośmider Przewodniczący Rady Miasta Krakowa
Szanowny Pan Józef Krzyworzeka Starosta Powiatu Krakowskiego
Szanowny Pan Tadeusz Nabagło Przewodniczący Rady Powiatu Krakowskiego
Szanowny Pan Wojciech Bosak Radny Powiatu Krakowskiego
Szanowny Pan Józef Rysak Wójt Gminy Igołomia - Wawrzeńczyce
Szanowny Pan Stefan Nawrot Przewodniczący Rady Gminy Igołomia - Wawrzeńczyce
Szanowny Pan Jacek Juszkiewicz Starosta Powiatu Wielickiego
Szanowny Pan Adam Kociołek Przewodniczący Rady Powiatu Wielickiego
Szanowny Pan Marek Burda Radny Powiatu Wielickiego
Szanowny Pan Roman Ptak Burmistrz Miasta i Gminy Niepołomice
Szanowny Pan Marek Ciastoń Przewodniczący Rady Miejskiej w Niepołomicach
Szanowny Pan Artur Kozioł Burmistrz Miasta i Gminy Wieliczka
Szanowny Pan Tadeusz Luraniec Przewodniczący Rady Miejskiej w Wieliczce
Szanowny Pan Zbigniew Wójcik Starosta Powiatu Proszowickiego
Szanowna Pani Elżbieta Grela Przewodnicząca Rady Powiatu Proszowickiego
Szanowny Pan Grzegorz Czajka Burmistrz Gminy i Miasta Nowe Brzesko
Szanowny Pan Marian Mackiewicz Przewodniczący Rady Miejskiej w Nowym Brzesku
Szanowny Pan Stanisław Rybak Wójt Gminy Koszyce
Szanowny Pan Tadeusz Nawrot Przewodniczący Rady Gminy Koszyce
Szanowny Pan Jacek Pająk Starosta Powiatu Bocheńskiego
Szanowny Pan Aleksander Rzepecki Przewodniczący Rady Powiatu Bocheńskiego
Szanowny Pan Jan Pająk Wójt Gminy Drwinia
Szanowna Pani Bawół Małgorzata Przewodnicząca Rady Gminy Drwinia
Szanowny Pan Andrzej Potępa Starosta Powiatu Brzeskiego
Szanowny Pan Kazimierz Brzyk Przewodniczący Rady Powiatu Brzeskiego
Szanowny Pan Marian Zalewski Wójt Gminy Szczurowa
Szanowny Pan Kazimierz Tyrcha Przewodniczący Rady Gminy Szczurowa
Szanowny Pan Mieczysław Kras Starosta Powiatu Tarnowskiego
Szanowny Pan Wojciech Skruch Przewodniczący Rady Powiatu Tarnowskiego
Szanowny Pan Leszek Zabiegała Wójt Gminy Wietrzychowice
Szanowny Pan Stanisław Magiera Przewodniczący Rady Gminy Wietrzychowice
Szanowny Pan Tadeusz Kwiatkowski Starosta Powiatu Dąbrowskiego
Szanowna Pani Barbara Pobiegło Przewodnicząca Rady Powiatu Dąbrowskiego
Szanowna Pani Krystyna Świętek Wójt Gminy Gręboszów
Szanowny Pan Wiesław Wytrwał Przewodniczący Rady Gminy Gręboszów
Szanowny Pan Kazimierz Olearczyk Wójt Gminy Bolesław
Szanowny Pan Zbigniew Łata Przewodniczący Rady Gminy Bolesław
Szanowny Pan Krzysztof Korzec Wójt Gminy Mędrzechów
Szanowny Pan Wiesław Noga Przewodniczący Rady Gminy Mędrzechów
Szanowny Pan Jan Sipior Burmistrz Miasta i Gminy Szczucin
Szanowny Pan Andrzej Gorzkowicz Przewodniczący Rady Miejskiej w Szczucinie
Szanowny Pan Adam Jarubas Marszałek Województwa Świętokrzyskiego
Szanowny Pan Marek Gos Przewodniczący Sejmiku Województwa Świętokrzyskiego
Szanowny Pan Jan Nowak Starosta Powiatu Kazimierskiego
Szanowna Pani Krystyna Wicher Przewodnicząca Rady Powiatu Kazimierskiego
Szanowny Pan Sławomir Kowalczyk Wójt Gminy Opatowiec
Szanowny Pan Michał Szczerba Przewodniczący Rady Gminy Opatowiec
Szanowny Pan Jerzy Kolarz Starosta Powiatu Buskiego
Szanowny Pan Krzysztof Gajek Przewodniczący Rady Powiatu Buskiego
Szanowny Pan Paweł Zagaja Wójt Gminy Nowy Korczyn
Szanowny Pan Paweł Kulik Przewodniczący Rady Gminy Nowy Korczyn
Szanowny Pan Wiesław Skop Wójt Gminy Pacanów
Szanowny Pan Jan Nowicki Przewodniczący Rady Gminy Pacanów
Szanowny Pan Andrzej Karuzel Starosta Powiatu Staszowskiego
Szanowny Pan Damian Sierant Przewodniczący Rady Powiatu Staszowskiego
Szanowna Pani Anna Krystyna Grajko Wójt Gminy Łubnice
Szanowny Pan Marian Komasara Przewodniczący Rady Gminy Łubnice
Szanowny Pan Jacek Tarnowski Burmistrz Miasta i Gminy Połaniec
Szanowny Pan Stanisław Zdzisław Lolo Przewodniczący Rady Miejskiej w Połańcu
Szanowny Pan Włodzimierz Wawrzkiewicz Burmistrz Miasta i Gminy Osiek
Szanowny Pan Wiesław Kopeć Przewodniczący Rady Miejskiej w Osieku
Szanowny Pan Stanisław Masternak Starosta Powiatu Sandomierskiego
Szanowny Pan Tomasz Huk Przewodniczący Rady Powiatu Sandomierskiego
Szanowny Pan Szymon Kołacz Wójt Gminy Łoniów
Szanowny Pan Antoni Szpak Przewodniczący Rady Gminy Łoniów
Szanowny Pan Jerzy Borowski Burmistrz Miasta Sandomierza
Szanowny Pan Janusz Sochacki Przewodniczący Rady Miasta Sandomierza

Szanowny Pan Mirosław Karapyta Marszałek Województwa Podkarpackiego
Szanowna Pani Teresa Kubas - Hul Przewodnicząca Sejmiku Województwa Podkarpackiego
Szanowny Pan Andrzej Chrabąszcz Starosta Powiatu Mieleckiego
Szanowny Pan Henryk Niedbała Przewodniczący Rady Powiatu Mieleckiego
Szanowny Pan Leon Getinger Wójt Gminy Czermin
Szanowny Pan Stanisław Leś Przewodniczący Rady Gminy Czermin
Szanowny Pan Jan Nowak Wójt Gminy Gawłuszowice
Szanowny Pan Kazimierz Sokalski Przewodniczący Rady Gminy Gawłuszowice
Szanowny Pan Kazimierz Popiołek Wójt Gminy Padew Narodowa
Szanowny Pan Jan Mycek Przewodniczący Rady Gminy Padew Narodowa
Szanowny Pan Krzysztof Pitra Starosta Powiatu Tarnobrzeskiego
Szanowny Pan Dariusz Bukowski Przewodniczący Rady Powiatu Tarnobrzeskiego
Szanowny Pan Norbert Mastalerz Prezydent Miasta Tarnobrzega
Szanowny Pan Dariusz Kołek Przewodniczący Rady Miasta Tarnobrzega
Szanowny Pan Jacek Hynowski Burmistrz Miasta i Gminy Baranów Sandomierski
Szanowny Pan Kazimierz Idzik Przewodniczący Rady Miejskiej w Baranowie Sandomierskim

Szanowny Pan Wacław Andruszko Dyrektor Izby Przemysłowo-Handlowej w Krakowie
Szanowny Pan Kazimierz Barczyk Przewodniczący Stowarzyszenia Gmin i Powiatów Małopolski
Szanowny Pan Zbigniew Garbień Prezes Związku Polskich Armatorów Śródlądowych
Szanowny Pan Jacek Zawartka Prezes Zarządu Stowarzyszenie Przyjaciół Ziemi Nowobrzeskiej
Szanowny Pan Stanisław Kobiela Prezes Zarządu Stowarzyszenie Bochniaków i Miłośników Ziemi Bocheńskiej
Szanowny Pan Tomasz Sowiński Prezes Zarządu Związku Miast Nadwiślańskich
Szanowny Pan Andrzej Podgórski Redaktor Naczelny Portalu Internetowego www.zegluga-rzeczna.pl
Szanowny Pan Mirosław Czerny Redaktor Naczelny Portalu Internetowego www.polskieszlakiwodne.pl