Moja próba zostania donosicielem ma swoje przesłanie. Przede wszystkim donosić będę z odkrytą twarzą podpisując się pod nimi. Wprowadzić chcę pewne novum w procederze donosicielstwa czyli stosować również donos pozytywny. Jak mi wiadomo jeszcze nikt nie próbował stworzyć donos obywatelski z pozytywnym przesłaniem i ja to pierwszy chcę to czynić.

Komu wreszcie chcę donosić i o czym donosić? Ci, który znają mniej więcej moje przekonania bez trudu mogą domyślić się że wchodzić może w grę tylko jedna instytucja. Tą instytucją jest Urząd Jej Wysokości i Dostojeństwa boga rzeki Odry - Viadrusa. Tym sposobem chcę go pobudzić do aktywności i wyrwać z błogiego letargu, w którym znajduje się od stuleci.

Myliłby się ten, ktoby przypuszczał, że sprawa żeglugi rzecznej w Polsce należy do kategorii spraw drugorzędnych. W państwach zachodnich, rozporządzających szeroko rozgałęzioną siecią spławnych kanałów i mających żeglugę rzeczną postawioną na odpowiednim poziomie, oddaje ona życiu gospodarczemu niepospolite usługi, bodajże nie mniejsze od kolei żelaznych.

Zawsze fascynowały mnie wielkie jeziora północnych Włoch. Nie było jednak dotąd okazji na wyprawę w ich kierunku. Wreszcie w ostatni weekend kwietnia nadarzyła się sposobność na odrobienie zaległości.

Na łamach tej witryny pojawiło się rozczulające opracowanie Janusza Fąfary „O raselbokach i utopcach”, co nakłoniło autora do zamieszczenia na naszej stronie internetowej treści zasłyszanego niegdyś opowiadania, z jedynym w naszej rodzimej mitologii rzecznej motywem „Latającego Holendra” ze statkiem-widmem. Wśród licznych bowiem wiślanych opowieści niesamowitych o rusałkach, utopcach i niezwykłych statkach-zjawach, na wyróżnienie zasługuje zamieszczone poniżej opowiadanie.

Odchowywałem się z pieluch w Jeleniej Górze, gdzie Bóbr przyniósł mi kiedyś pluszowego misia, ofiarnie uratowanego z toni przez jednego z uczniów Technikum Chemicznego. Kiedy dorosłem do czwartego roku życia znalazłem się nad dolnym biegiem tej rzeki.

Tekst jest fragmentem artykułu "TŻŚ we Wrocławiu widziane subiektywnie", który zostanie opublikowany w serii Edukacja - Kultura - Społeczeństwo nakładem Uniwersytetu Wrocławskiego i PIN Instytut Śląski w Opolu

Od nie tak dawna zaintrygowało mnie hasło: “holowniki łańcuchowe”. Co to takiego? Prof. Marek Michalski w drugim tomie swojej książki “Statki parowe na polskich drogach śródlądowych – statki tylnokołowe i łańcuchowe” wspomina o nich bardzo marginesowo, bo i też nie było ich u nas za wiele.

"W 1954 roku - gdy byłem na kursie sterników - pan Kocikowski kreślił przed nami kolorową przyszłość. " - tak napisał kpt. ż.ś. Władysław Stypczyński wspominając sny o potędze żeglugi śródlądowej w Polsce.

Tytuł dość przewrotny, ale do naszego tańca pasuje jak ulał. Wytłumaczenie jest bardzo proste. Aby towarowa i pasażerska żegluga śródlądowa mogła być uprawiana muszą być spełnione cztery warunki, a mianowicie: musi być droga wodna, musi być tabor śródlądowy, musi być kadra pracownicza i rzecz zasadnicza – towar do przewiezienia. Brak jedenego z czterech czynników powoduje, że idea transportu śródlądowego zaczyna się walić.

Cały świat stoi obecnie przed poważnymi ograniczeniami rozwoju. Są to: woda, energia oraz żywność. Każde z tych ograniczeń ma swoją specyfikę. Jednak trzeba uzmysłowić sobie, że woda jest niezbędna nie tylko do życia wszystkich organizmów i roślin, ale także konieczna przy wytwarzaniu żywności i w wielu procesach energetycznych. W różnych krajach i w różnych regionach naszego globu problemy te występują z różnym nasileniem.